Laudato Si’
Franciscus van Assisi inspireerde zijn naamgenoot paus Franciscus tot het schrijven van zijn encycliek Laudato Si’. Met zijn pleidooi voor een ecologische bekering moedigt paus Franciscus mensen aan om terug aan te knopen bij die broederlijke band tussen God, mensen en de schepping. Een van de belangrijkste remedies om deze relatie te herstellen is een eenvoudigere en meer bewuste levensstijl die niet enkel geworteld is in consumentisme. Wie zijn of haar innerlijke rijkdom leert waarderen, zal minder snel zich uiterlijke rijkdommen zomaar toe-eigenen, integendeel. Wie leeft van een innerlijke overvloed zal vanuit die overvloed gemakkelijker met anderen delen.
Paus Franciscus vraagt ons extra aandacht voor wie of wat kwetsbaar en uitgebuit is en daardoor dreigt uitgesloten te worden. Zijn integrale ecologie plaatst de armen en de uitgebuite Moeder, Zuster Aarde terug in het centrum: zij dienen met zorg opgenomen te worden in die universele broederlijkheid. Wie zichzelf klein en kwetsbaar opstelt zal ook oog hebben voor kleine mensen en de kwetsbare schepping.
Franciscus van Assisi verwoorde het zelf heel treffend als volgt: ‘Gelukkig de mens die de ander in zijn of haar broosheid draagt zoals hij of zij zelf zou willen worden gedragen”.
Elkaar dragen in kwetsbaarheid: een unieke weg naar een universele broederschap. Ook toekomstige generaties zijn een kwetsbare groep omdat zij nu nog geen stem hebben. Respect voor hun toekomst veronderstelt dat wij de aarde aan hun doorgeven zoals wij die van onze voorvaderen hebben gekregen.
Welk soort wereld willen we nalaten aan wie na ons komt, aan de kinderen die opgroeien, zo vraagt paus Franciscus zich af. Door jaarlijks meer en meer klimaatschulden te maken, meer natuurlijke rijkdommen opmaken dan de aarde kan produceren, stelen we van toekomstige generaties die het niet alleen met minder natuurlijke rijkdommen zullen moeten doen, maar daarenboven zullen moeten leven op een onstabiele en grillige planeet die niet langer de veilige thuis is zoals wij die nu nog kennen.
Frans Cromphaut
Gij die zon en schaduw geeft,
leer ons, God,
onze dagen naar waarde te schatten,
het licht te zien van de morgen
waarin alles nieuw is
en het licht van de avond
waarin alles tot rust komt.
Gij die ons overvloedig geeft
de vruchten van de grond,
maak ons dankbaar voor de aarde
die ons draagt en voedt.
Leer ons opnieuw de wijsheid van de aarde:
de kruiden en hun verborgen krachten,
de bloemen en hun taal,
de dieren, groot en klein:
zij doen het werk waarvoor zij gemaakt zijn.
Behoed ons voor het onverstand
dat schade toebrengt aan uw schepping,
en leer ons dat alles
zijn plaats heeft en zijn rol vervult,
en dat ook het nietigste
onvervangbaar is.
God, die ons laat oogsten
wat wij gezaaid hebben,
geef ons vertrouwen in de goede afloop
van wat wij met liefde begonnen zijn.
Amen.